परकेपण सरता सरत नाही

अचानकपणे माणसेच काय, पण एकही  झाड, पक्षी, माणसांची नावे,  दुकाने काहीही ओळखीचे नाही. इतके दिवस खोलवर रूजलेलं आणि रूतलेलं,  हे सगळं माझं आहे, आणि हे असंच राहाणार आहे ह्या सगळ्या समजूती एका फटकार्‍यात मूळापासून उखडून निघाल्या आणि असुरक्षित वाटू लागलं.  देश-वेश-भाषा यानं तर परकेपण जाणवलंच. पण त्याबरोबरच त्रास झाला तो तो इथल्या एकाही झाडाला अन पक्षाला नावानं हाक न मारता यावी याचा. सह्याद्री बघितल्यावर मनात जी तार झंकारत असे तीच इथलाही डोंगर बघताना  झंकारत नाही, याचाही. कित्येक दिवस रस्त्यावरच्या खाणाखुणा आणि माणसांच्या चेहऱ्यामध्ये दिलासा शोधायचा निष्फळ प्रयत्न करत राहिले. स्वतःचीही ओळख विसरायला लावणारी, एक परकेपणाची जाणीव आतपर्यंत खोलवर पोचली. 

Advertisements

खाण्यासाठी नाटक आपुले

कराडला प्रयोग होता आमचा कुठल्यातरी नाटकाचा. ”कुठल्यातरी” शिवाय त्या नाटकाला दुर्दैवाने दुसरं विशेषण मला चटकन सापडत नाहीये, हे माझं मराठी कमकुवत असल्याचं चिन्ह नसून त्या संहितेचा दुबळेपणा आहे, इतकी नोंद वाचकहो तुम्ही करून घ्या. तरीही ते नाटक दोन तीन वर्ष चालू होतं. आता ही रसिकांच्या दुबळ्या रसिकतेची खूण आहे याची गाठही वाचकांनी मनाशी बांधावी ही नम्र विनंती (ही विनंती बरोबर कायम नम्रला का घेऊन फिरते?तसेच निमंत्रण हे सुद्धा कायम आग्रहाचेच असते.)

रॉय

 राजन बापट खरं तर 'रॉय' हे ख्रिश्चनांमधे , अमेरिकनांमधे माणसाचं नाव असतं हे मला माहिती नव्हतं. (रॉय कॅम्पबेल वगैरे नावं मी नंतर वाचली.) त्यामुळे रॉय विल्सन हे नाव पहिल्यांदा ऐकलं तेव्हा गंमत वाटली होती. रॉयचा नि माझा परिचय झाला ती गोष्ट योगायोगाची म्हणता येईल. आम्ही आमच्या पहिल्या घरात राहात होतो. घर लहान असले तरी तेव्हा … Continue reading रॉय

मेरे देस की इडली…..

तरच्या बारातेरा वर्षांत हाँगकाँग आणि जर्मनीत राहताना, अठरापेक्षाही जास्त पगड देशांना कामासाठी भेटी देताना, संस्कृतींमध्ये मिसळताना मुद्दाम नाही, पण आपोआपच खूप बदललो. जगात आपणच एकमेव महान नाही आहोत, हे अनेक पातळ्यांवर शिकताना खाण्यापिण्याच्या बाबतीतही, मूळ भारतीय शाकाहारी पिंड तसाच ठेवूनही पुष्कळसा उदारमतवादी झालो. आपण कधीही न घेतलेल्या चवींतसुद्धा काही चांगले स्वाद सापडू शकतात हे शिकलो. विशेष करून, हे करताना अफाट मजा आली, त्यातले काही अनुभव मांडीन म्हणतो

जिव्हाळ्याचा एसटी प्रवास

पुण्याला पोचेपर्यंत पहाट झालेली असायची. शिरवळ सुटले की कात्रजच्या बोगद्याचे वेध लागायचे. जेमतेम मिनिटभर टिकणाऱ्या त्या बोगद्याच्या अंधारात आम्ही एकमेकांना चिकटून बसायचो. मग घाटातून दिसणारे पुणे बघायचे. परतीच्या रातराणीत मग पुण्याचे घाटातून लखलखणारे दिवे मान वळवून वळवून बघायचो. पुणे आले की बाबांचा चेहरा खुलायचा. त्यांना कधी एकदा स्वारगेट येतंय असे व्हायचे. नवी पेठेत आजीचे घर येईपर्यंत त्यांची अवस्था बरीचशी माहेरवाशिणीसारखी झालेली असायची.

भाषा आणि प्रवास

"तुम्ही फारच छान जर्मन बोलता हो!" तो मनुष्य उत्तरला. मी (मनातल्या मनात) "कसचं कसचं" म्हणुन अजुन हवेत उडून घेतले आणि त्याला प्रत्यक्षात थँक्स म्हणाले. पुढे येणारा बॉम्ब मात्र अत्यंत अनपेक्षित होता. "तुम्हाला इतकं सुंदर जर्मन बोलता येतं तर ते लिहिता आणि वाचता नक्की येत असेल, नाही का? आमच्या देशात प्रत्येक ठिकाणी सर्व काही माहिती व्यवस्थित देणारे फलक असतात. आपण फक्त जाऊन वाचायचे असते." माझ्या फुग्यातली हवा नुसतीच फुस्स्स नव्हे तर तो फुगा फुटून धाडकन खाली!

उत्तर पूर्व क्वीन्सलँड

कुरांडा हे तसे छोटेसे खेडे. अत्यंत देखणे. पिटुकलेच. पर्यटकांसाठी आता विकसित केले गेले असले तरी उसाच्या शेतीसाठी पूर्वीपासून प्रसिद्ध. छोटी छोटी दुकाने, फार्मर्स मार्केट एखाद्या युरोपिअन खेड्यात असल्याचा भास करून देतात. फक्त हवामान मात्र अजूनही ऑस्ट्रेलियातच आहोत ह्याची पदोपदी जाणीव करून देते. येथील बटरफ्लाय सँकच्युअरी अप्रतिम आहे. विषुववृत्तीय जंगलात प्रचंड प्रमाणात फुलपाखरे आढळतात. त्यांचे हे छोटेखानी अभयारण्यच. मुक्त फुलपाखरांना त्यांच्या नॅचरल हॅबिटॅट मध्ये पाहणे हा अनुभव वेगळाच आहे.